Επιλογή Σελίδας

Ιστορικά μνημεία

Η Πολιτιστική κληρονομιά της Κύπρου περιλαμβάνει νεολιθικούς οικισμούς, αρχαία ελληνικά, ελληνιστικά και ρωμαϊκά μνημεία, πολλές βυζαντινές και λατινικές εκκλησίες και μοναστήρια, φράγκικα και ενετικά φρούρια και κάστρα του 12ου – 16ου αιώνα καθώς και πολλά τζαμιά ενώ η κυπριακή αρχιτεκτονική των σπιτιών σε διάφορες πόλεις και χωριά είναι μοναδική. Γενικά η πολιτιστική ζωή της Κύπρου φέρεται αρκετά ανεπτυγμένη και εκφράζεται μέσω των εικαστικών τεχνών, όπως η λογοτεχνία, η μουσική, ο λαϊκός πολιτισμός (βλ. Μουσείο Λαϊκής Τέχνης Κύπρου), η ποίηση, ο χορός, τα κονσέρτα, η όπερα, η ζωγραφική και η γλυπτική που αποτελούν μερικές από τις εκφάνσεις της.


ΝΕΟΛΙΘΙΚΟΣ ΟΙΚΙΣΜΟΣ ΧΟΙΡΟΚΟΙΤΙΑΣ – ΕΠΑΡΧΙΑ ΛΑΡΝΑΚΑΣ

Είναι στον Κατάλογο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ. Αυτός ο υπέροχος νεολιθικός οικισμός ανακαλύφθηκε καλά διατηρημένος. Η τοποθεσία παρουσιάζει την Νεολιθική περίοδο στην Κύπρο, προσφέροντας γνώσεις σχετικά με το νεολιθικό πολιτισμό στην περιοχή. Αυτή η τοποθεσία περιέχει 5 κτίρια τα οποία έχουν ανακατασκευαστεί με βάση το καλούπι Νεολιθικής κατασκευής. Στην ανοικοδόμηση χρησιμοποιήθηκαν οι ίδιες μέθοδοι κατασκευής και τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν σε συνδυασμό με τα πολλά αντικείμενα που βρέθηκαν στα σπίτια κατά τη διάρκεια των ανασκαφών. Αυτό έγινε για να εξασφαλιστεί μια πραγματική και ακριβή εικόνα του χωριού, όπως ήταν τότε, όλα αυτά τα χρόνια.

Το 1972 η UNESCO υιοθέτησε τη Σύμβαση που αφορά την Προστασία της Παγκόσμιας Πολιτιστικής και Φυσικής Κληρονομιάς, ως απάντηση στις αυξανόμενες απειλές σε αρχαιολογικούς χώρους και μνημεία της φύσης, που προκαλούσε ο γοργός και ανεξέλεγκτος ρυθμός της οικονομικής ανάπτυξης.

Η Σύμβαση προωθεί την καταγραφή, προστασία και συντήρηση της πολιτιστικής και φυσικής κληρονομιάς που θεωρείται εξαιρετικά σημαντικής αξίας για ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Κούριον

Το Κούριον ήταν αρχαία πόλη στα ΝΔ παράλια της Κύπρου, κοντά στην Επισκοπή. Ο Ηρόδοτος[1] και ο Στράβωνας αναφέρουν ότι ήταν αποικία των Αργείων, ένα από τα πιο πλούσια και δυνατά βασίλεια της Κύπρου. Αναφέρεται στο «πρίσμα του Ασαρχαδών» 673-672 π.Χ. με τα άλλα βασίλεια στην Κύπρο (Ιδάλιον, Κίτιον, Σαλαμίνα, Χύτροι, Ταμασσός, Λήδρα και Σόλλοι). Σύμφωνα με την μυθολογία, επώνυμος και οικιστής του Κουρίου ήταν ο Κουριεύς γιος του Κινύρα. Οι κάτοικοι αποκαλούνταν Κουριεύς και Κουριάς


Οι καταστροφικοί σεισμοί που έπληξαν το Κούριο κατά το δεύτερο μισό του 4ου αιώνα μ.χ. σημαδεύουν την έναρξη της παρακμής της πόλης. Ένας άλλος λόγος της παρακμής ήταν η εγκατάλειψη της λατρείας του Απόλλωνα του Υλάτη εξαιτίας της επικράτησης του Χριστιανισμού, πράγμα που σήμαινε ότι η πόλη εστερήθη πλέον των πολλών ωφελημάτων από την μη συρροή του πλήθους προσκυνητών στον ιερό του Απόλλωνα.

Ιερό του Απόλλωνα Υλάτη, αρχαίο Κούριον, Λεμεσός (8ος αι. π.Χ. – 4ος αι. μ.Χ.)

Από το 1992 τη σύμβαση αυτή διαχειρίζεται το Κέντρο της Παγκόσμιας Κληρονομιάς που εδρεύει στο Παρίσι και αποτελεί το σημείο αναφοράς και το συντονιστή εντός της UNESCO για όλα τα θέματα σχετικά με την παγκόσμια κληρονομιά. Η Κυπριακή Δημοκρατία επικύρωσε την Σύμβαση το 1975 και δεσμεύτηκε μαζί με άλλα κράτη για την προστασία των χώρων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

Μεσαιωνικά Κάστρα


ΤΑΦΟΙ ΤΩΝ ΒΑΣΙΛΕΩΝ - ΕΠΑΡΧΙΑ ΠΑΦΟΥ

Οι «Τάφοι των Βασιλέων» βρίσκονται στην νεκρόπολη της Πάφου, κοντά στη θάλασσα. Έχουν κληρονομήσει αυτόν τον τίτλο λόγω του μεγέθους και του μεγαλείου τους. Μερικοί από τους τάφους αυτούς πιθανόν ανήκαν στην αριστοκρατία της Πάφου και όχι της βασιλικής οικογένειας. Είναι λαξευμένοι σε βράχο και χρονολογούνται στην ελληνιστική και πρώιμη ρωμαϊκή περίοδο. Αρκετοί τάφοι μιμούνται τα σπίτια όπου ζούσαν όσο ήταν ζωντανοί, με τα δωμάτια (τώρα ταφικούς θαλάμους) που ανοίγουν σε ένα αίθριο. Φέρουν ομοιότητα με τάφους που βρέθηκαν στην Αλεξάνδρεια, το οποίο είναι απόδειξη των στενών σχέσεων που είχαν οι δύο πόλεις κατά τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου